Door Marleen van Duijnhoven (vrijwilligster)
Cartagena, oktober 2011
Mijn tijd bij een super stichting!
Ik zal mezelf eerst even kort voorstellen voordat ik begin te vertellen over mijn ervaring bij de stichting La Vecina.
Ik ben Marleen van Duijnhoven, 27 jaar en van origine Colombiaanse. Ik ben geadopteerd toen ik 3 maanden was. In het jaar 2000 heb ik mijn biologische familie ontmoet in Bogotá en de gedachte om vrijwilligers werk te gaan doen heb ik vanaf dat moment eigenlijk altijd gehad. Mijn voorkeur ging vanaf het begin af aan uit naar Colombia, omdat ik dan het land, de cultuur en mijn biologische familie kon leren kennen. Dit in combinatie met het leren van de taal en mezelf nuttig te maken als vrijwilliger.
Ik heb via internet verschillende sites doorgenomen over stichtingen in Colombia en wat de stichting La Vecina doet, sprak me erg aan. Dankzij het internet was het makkelijk om in contact te komen en heb ik een mail gestuurd naar Gerard van der Haas, mede initiatiefnemer van La Vecina. Het vervolg was dat ik mijn CV heb doorgemaild met een motivatie en gelukkig was het mogelijk om vrijwilligers werk te komen doen en ook nog eens wanneer het mij het beste uitkwam. Een half jaar later, in juni 2011 zat ik dan eindelijk in het warme en mooie Cartagena.
Mijn verhaal begint op 3 juni 2011. Het moment dat ik uit het vliegtuig stapte was voor mij een soort thuis komen. Ik ben na het jaar 2000 nog een aantal keren in Colombia geweest en ook al kom ik oorspronkelijk uit Bogotá, ik weet nu dat qua klimaat, Cartagena mijn thuis is. Heerlijk.
Na een paar dagen Cartagena verkennen ben ik dinsdag 7 juni begonnen op de stichting. Na een kennismakingsgesprek met Gerard en een rondleiding door de stichting, had ik er meteen al een goed gevoel bij. Ik heb Nathalie Rietman (oprichtster en initiatiefneemster)een dag later ontmoet en ook van haar een warm welkom gekregen.
Om te beginnen hebben we een soort planning en een paar ideeën op papier gezet om te kijken wat ik kon bijdragen aan de stichting. Ik zou verschillende dingen doen waaronder een paar dagen meelopen met de keuken, omdat ik de opleiding Hoge Hotelschool heb gedaan. Ik als buitenstaander zie weer andere dingen en vanuit mijn achtergrond kon ik kijken hoe het met de hygiëne, kruisbesmetting, hoe en wat er klaargemaakt wordt, first in first out en andere regels gesteld was.
De 3 dames van de keuken waren erg behulpzaam en ik heb geen rare dingen ontdekt. Er waren een paar verbeterpunten, waaronder het menu. De kinderen hadden m.i. niet voldoende afwisseling qua eten en dit is extra belangrijk voor kinderen die volop in de groei zijn. Het is zo dat Colombia een ”rijst” land is, maar 5 keer in de week rijst is niet nodig. Het is nu aangepast naar 3 keer rijst, 1 keer aardappelen en 1 keer pasta. Ook zal er voortaan 1 keer in de week vis op het menu staan, 3 of 4 keer vlees en 1 keer in de 3 weken vegetarisch. Veel groente elke dag en ook zeker 4 keer in de week fruit. Voor een keuken die elke week ruim 800 bordjes klaarmaakt is het een nette , hygiënische en goed georganiseerde keuken. De keuken is niet te vergelijken met een Nederlandse professionele keuken, maar voor Colombiaanse begrippen is het zeker professioneel.
Verder heb ik wat administratieve taken overgenomen, zoals de website vertaald naar het Engels, een data base gemaakt en andere administratieve taken van Nathalie en Gerard overgenomen of meegeholpen. Helaas is mijn Spaans nog niet goed genoeg om les te geven, dus heb ik meer assistentie verleend als er activiteiten waren.
Dit is ook iets wat ik wil meegeven aan volgende vrijwilligers. Zorg dat je goed Spaans spreekt als je je volledig wilt kunnen inzetten voor de stichting. Anders beperk je jezelf alleen maar. Dit geldt voor elke stichting in Colombia, want de communicatie is alleen in het Spaans mogelijk, zowel binnen als buiten de stichting. Ik liep hier zelf tegen aan en nog steeds, omdat ik nu afhankelijk ben van andere mensen om bepaalde dingen voor elkaar te krijgen.
Wat ik dan graag voor elkaar wil krijgen? Ik wil graag een zwemproject opstarten voor de kinderen.
Het geval is dat niet veel Colombianen kunnen zwemmen, ook hier in Cartagena niet, terwijl veel mensen hier visser zijn. Doordat ze niet kunnen zwemmen verdrinken veel mensen helaas.
Vandaar dat het me een super idee lijkt om de kinderen van de stichting op zwemles te zetten. Want wij kunnen ons niet voorstellen dat in een land dat dicht bij water ligt en waar ze ook grotendeels afhankelijk van zijn, de mensen niet kunnen zwemmen. In Nederland is het normaal dat je zwemles krijgt en je op jonge leeftijd kan zwemmen. Voor de veiligheid van deze kinderen in Colombia en omdat de meeste eindigen als visser hier, is het nodig dat ze kunnen zwemmen.
Ik ben nog bezig met het vinden van een geschikt zwembad in de buurt, wat lastiger is dan ik dacht. Omdat veel zwembaden te ver weg liggen, moeilijk te bereiken zijn en het niet bij elk zwembad mogelijk is. Ik heb nog een paar opties over, maar het is afwachten of het wel bij deze zwembaden mogelijk is. Verder het vervoer regelen, de zwemleraar, zwemkleding en attributen is nog een punt van aandacht. Dit is mijn laatste maand bij de stichting dus hopelijk krijg ik het nog rond voordat ik vertrek.
Over de stichting zelf hoef ik niet zó veel te vertellen denk ik, want de meeste die dit lezen zijn al bekend met wat de stichting doet. Ik kan alleen vertellen wat mijn ervaring is met de stichting na 4 maanden hier te zijn.
Je kunt merken dat het geleid wordt door Nederlanders omdat er een duidelijke structuur is toegepast. Er zijn regels opgesteld waar iedereen zich aan houdt. Het personeel komt op tijd, is bekwaam en het is duidelijk dat het een school is waar het kind centraal staat. Binnen elke organisatie zijn er dingen die verbeterd kunnen worden, maar dit is bespreekbaar en de initiatiefnemers staan hier open voor. Ik vind het een hele goede stichting, omdat ik geloof dat kennis/educatie de weg is naar ontwikkeling, onafhankelijkheid, empathie en een kans op een beter leven. Verder houdt de stichting het niet alleen bij kinderen maar probeert het een hele gemeenschap te helpen. De breedte van de stichting vind ik nog het meest toereikend en dat zet pas echt zode aan de dijk. De ouders krijgen voorlichting over verschillende onderwerpen, de jong volwassen worden hier ook in betrokken om zo hopelijk de visuele cirkel te doorbreken. Aan de jongemannen in de buurt wordt georganiseerde sport aangeboden zodat ze minder snel in de verleiding komen om het verkeerde pad te kiezen. Er zijn hulpmoeders in deze wijk die voor de opvang voor kinderen tot 4 jaar zorgen en die worden ook gesteund. Door de gehele gemeenschap te steunen, helpt de stichting mee aan een betere leefomgeving voor iedereen in de wijk.
Wat ik wel heb gemerkt is dat de initiatiefnemers met hun Nederlandse mentaliteit en ervaring soms botsen met de Colombiaanse mentaliteit en maatschappij. Wat heel logisch, maar soms lastig is om mee te werken. Sommige dingen zitten na tientallen jaren zo ingeworteld in Colombia qua cultuur dat je dit niet kan veranderen en het beste is daar geen energie in te steken. Het niet op tijd komen of het niet op komen dagen zonder melding is geen cultureel ding, dat mag je zeker aanpakken. Dit heeft de stichting gedaan en alles loopt soepel. Het is zaak een balans te vinden tussen het wel en wat niet proberen te veranderen in de Colombiaanse werk mentaliteit/maatschappij. Ik denk zelf dat de stichting die balans zeker heeft gevonden. Anders zouden ze niet al 5 jaar kunnen bestaan in Colombia. Gerard en Nathalie zetten zich voor 200% in voor de stichting. Ze zijn een goed team en vullen elkaar goed aan. Ze hebben een prachtige, goed georganiseerde, educatieve, behulpzame en vooral een warme en veilige plek gecreëerd voor kinderen die het heel hard nodig hebben.
Ik ben heel erg blij dat ik een heel klein kiezelsteentje heb mogen bijdragen aan deze stichting.
Ik wil graag Gerard en Nathalie bedanken voor de ontzettend fijne samenwerking en ook de gezelligheid. De medewerkers zijn ook heel erg vriendelijk en hartelijk tegen mij geweest en ook zij bedankt daarvoor. Een speciaal bedankje voor de keuken voor hun ongelofelijk lekkere kookkunsten! En als laatste een dikke knuffel, (aangezien ik een echte dierenvriend ben) aan Minca, de liefste en mooiste rottweiler van allemaal!
Heel veel succes met alles en tot ziens !!
Saludos y un abrazo Marleen
Door TOM SPAAPEN (vrijwilliger)
Cartagena, 05 mei 2010
Wij zijn Gemma Clifton (25) en Tom Spaapen (33) en wij zijn in augustus 2009 begonnen met vrijwilligerswerk voor La Vecina.
Kinderen helpen in Colombia. Dat was al heel lang een droom van Gemma. Toen ze bijna 8 jaar geleden in het land op vakantie was, was ze er meteen aan verknocht. Tijdens onze relatie heeft Gemma me veel verteld over Colombia en over haar droom om daar een project op te starten. Na een tijdje werden de plannen steeds concreter en besloot ik me erbij aan te sluiten. Toen we op omroep LLINK het programma Inpakken en Wegwezen over stichting La Vecina zagen, namen we contact op met Gerard en zo is het balletje gaan rollen. In februari 2009 hebben we een kijkje genomen bij de stichting in Cartagena en waren zo onder de indruk dat we besloten om ons voor een jaar te committeren aan de stichting vanaf augustus 2009. Gemma was aan het afstuderen (HBO maatschappelijk werk) en besloot haar scriptie te wijden aan het project CreacoNiños dat we zouden gaan uitvoeren op de stichting, een scriptie die uiteindelijk beloond werd met een 9. Het project gaat ervan uit dat kunst, muziek en spel ideale middelen zijn om kinderen met een moeilijke achtergrond te leren hun gevoelens uit te drukken. Ik hield me ter voorbereiding vooral bezig met fondsenwerving en andere zaken.
Het grootste evenement was op het Adelbert College in Wassenaar, waar ik muzieklessen geef. Bijna alle leerlingen hebben informatie gekregen over de situatie in Colombia en zijn daarna aan de slag gegaan met het schrijven van liedjes over Colombia op muziek die ik had gemaakt. De liedjes zijn allemaal opgenomen en de cd´s die daarvan werden verkocht, zorgden voor een heel mooie opbrengst zodat we het project CreacoNiños konden gaan uitvoeren. Ook was belangrijk dat de leerlingen beseften dat de leefsituatie van veel kinderen anders is dan die van het gemiddelde kind in Nederland, laat staan in Wassenaar. Al met al was dit evenement, Viva Colombia!, erg geslaagd.
Na een maandenlange organisatie waren we in de zomer van 2009 eindelijk klaar om te vertrekken. Begin september startten wij onze eerste lesjes op de stichting, nog wat onwennig, want in het Spaans en aan kinderen die we niet goed kenden, maar al gauw begon het goed te lopen.
Er waren lessen aan de meisjes van het 24-uursprogramma die expliciet ging over het uitdrukken van gevoelens. In de lessen van het thema Gevoelens zonder woorden poseerden de meisjes voor foto´s terwijl ze verschillende emoties uitdrukten. Deze foto´s werden door de meisjes zelf omgetoverd tot mooie posters.
De kleuters hadden lessen over dieren, waaraan gevoelens en een sociale boodschap gekoppeld waren. Zo leerde Benny de Ezel de kinderen dat je jezelf moet zijn en Carlos de Krokodil dat je niet zomaar met vreemden mee moet gaan. Een van de hoogtepunten van die lessen was dat alle kinderen naar voren kwamen om de handpop van Benny de Ezel een zoentje te geven. De kinderen gingen helemaal op in het verhaal.
Met de andere groepen waren er verschillende thema´s, zoals piraten en muziek. De kinderen hebben hun eigen muziekinstrumenten gemaakt en daarna werd daarmee met veel verve muziek gemaakt. Vooral bij de jongere kinderen spatte het enthousiasme ervanaf. Het bleek dat de lessen erg goed aansloegen. De kinderen konden zich heerlijk uitleven met tekenen, zingen, muziek maken en spelletjes spelen. Op die manier leerden ze bewust of onbewust hun gevoelens uit te drukken. Elke week gaf ik ook lesjes Engels aan de oudere kinderen.
In november was er ons aandeel in de culturele week. Met alle groepen hadden we een stukje ingestudeerd. De meisjes van het 24-uursprogramma zongen het lied El Amor (de liefde) en speelden verschillende slaginstrumenten die gekocht waren voor het project. Ook voerden ze er een zelfbedacht dansje bij uit. De kleuters zongen en presenteerden de boodschappen die ze hadden geleerd van de dierenlesjes. Een andere groep zong en danste het lied Celos (jaloezie). De laatste groep voerde onder onze leiding 2 sinterklaasliedjes uit, aangezien het sinterklaastijd was. Erg leuk om Colombiaanse kinderen met veel verve Nederlands te horen zingen.
Ondertussen was wel gebleken dat Gemma door de combinatie van het warme weer en medicijngebruik last had gekregen van gezondheidsproblemen. In december besloten we een paar weekjes vrij te nemen om even af te koelen in koudere gedeeltes van het land. Toen we terugkwamen besloten we dat het verstandiger was dat Gemma niet veel langer in Cartagena bleef, haar gezondheid had voorrang. Ik bleef voorlopig in Cartagena om het project over te dragen aan de stichting. Dit gebeurde eind januari, februari en begin maart. Langzamerhand heeft het personeel het project overgenomen en met goede resultaten.
Gemma is na aankomst in Bogotá gestart met het project CreacoNiños bij stichting Healing Colombia. De lessen die ze daar geeft slaan ook erg aan en er zijn steeds meer kinderen die mee willen doen.
Begin februari besloten Gemma en ik uit elkaar te gaan. Daarop heb ik de beslissing genomen bij de stichting te blijven en haar niet te vergezellen in Bogotá. Daarvoor moesten wel nieuwe plannen worden gemaakt, want de lessen van CreacoNiños waren zo goed als overgenomen door het onderwijzend personeel van de stichting. Mijn Engelse lessen gaan echter door en worden nu nog steeds met enthousiasme gevolgd. In maart heb ik een aantal gitaren gekocht voor de meisjes van het 24-uursprogramma. Na een inventarisatie bleek dat alle meisjes interesse hadden in gitaarlessen en al gauw werd er druk gespeeld en geoefend. Ze zijn nu nog druk bezig met het oefenen van akkoorden en hopelijk kunnen ze binnenkort hun eerste liedje spelen.
De komende tijd zal ik verdergaan met de Engelse lessen en de gitaarlessen. In juni zit mijn tijd erop en ik kijk nu al terug op een heel mooi jaar met vele mooie momenten, waarin veel is bereikt.
Mede namens Gemma.
Tom Spaapen.